Δώδων
Άνθρωπο ψάχνω για να βρω, της ηδονής το μέτρο να γνωρίζει, σαν κάποτε έλεγε ο χρησμός, φερμένος απ’ το φως του Απόλλωνα.
Χορός (εκστατικός, βακχικός)
Μαινάδες μας, τυφλές αρχόντισσες, διασκορπισμένες όπου γης! Χορέψτε απόψε, εδώ μαζί μας! Ένα αιώνιο μυστικό προβάλλει, για φως διψάει, θα αναδυθεί. Κακό μεγάλο θα μας εύρει! Ξυπνά το Απολλώνιο φως! Πατέρα κραταιέ, μην τους αφήνεις, τους κίονες της πύλης να παραβιάζουν! Βλέμματα ανίερα, αδηφάγα πλησιάζουν! Πελώριο κύτος βάλε φύλακα, το ιερό αυτό μαντείο να περιφρουρεί!
Κορυφαίος
Φοβού τους Έλληνες που κουβαλούν στη μήτρα της ψυχής τους, τη γνώση την παμπάλαια, τη φιδίσια… τα μυστικά και τη σοφία των ερπετών!
Χίλων
Φίδι αυτοί, φίδι κι εγώ. Πύθωνας σκέτος. Σαν εισχωρήσει, στην ψυχή γαντζώνει, κι από τ’ ακόρεστά του πάθη κυριεύεται. Μικρά μαυρόφιδα οι άγριοι λογισμοί του, να στραγγαλίσει την τροφή του θέλει, γι’ αυτήν παραληρεί. Κόλαση ευθύς ο όλβιος βίος. Κι αντί κλαδί ελιάς ν’ ανθίζει απ’ των δυο την ένωση, ύπουλα σέρνεται στα σκέλη και σκορπίζει θάνατο. Και τότε, ο Έρως στους αιθέρες τρέχει, τη θέση του ο πύθωνας κατέχει, πονηρά ελίσσεται. Πικρόχολα λογιάζει… το Ωραίο εχθρεύεται… το δηλητήριό του αφήνει να χυθεί. Ό,τι αγγίζει το λωβιάζει, μέχρι που έρχεται στιγμή αυτό ν’ αναστηθεί.
Δώδων
Ω επουράνιοι θεοί! Της ηδονής το βίωμα, εγίνηκε επιστήμη. Όλη η γνώση πια συστρέφεται, κλονίζεται, ξελογιασμένη αγωνιά.
Χορός (Μοιρολόι Ηπειρώτικο)
Κύκλους εκάνει η ζωή, σαν σύντομη που είναι! Τα πάνω, κάτω έρχονται… κι αίφνης, το κάθε τι αλλάζει για καλό! Αρκεί, της τύχης το κλειδί να έχεις, να αγωνίζεσαι και να κατέχεις τ’ αγαθό!
Δώδων
Ατέρμονα τα πάθια και τα βάσανα! Σαν του χορού το δρόμο επάρεις, δύσκολα θα βρεις άκρη στο λαβύρινθο. Την κόρη αν εύρεις που αληθινά θα σ ’αγαπήσει, σε πύλη πολυπόθητη θα οδηγηθείς. Της τύχης σου το νήμα, αντίστροφα αν λάβεις, σε κάθαρση θα μπει η ιερή ψυχή σου. Τότε, τα βάσανά σου θ’ αποκτήσουν νόημα και λυτρωμένος απ’ τη δυναστεία του ταύρου θα βγεις, από την άτεγκτη, ζωώδη του ορμή.
Χίλων
Ώστε γνωρίζεις και από πύλες, Δώδωνα! Της προόδου μας η αυγή, συντρίμμια θα τις κάνει και θα τις ρίξει όλες στο σκοτάδι, στης σιγής το έρεβος!